BZO30tosca

BewustZijn Online

Interview met Tosca Tetteroo

Een edelsteen is geen asperientje

 

Voor Tosca Tetteroo staat de natuur centraal; het buiten zijn, haar dieren en natuurlijk de stenen: ‘Zolang ik me kan herinneren verzamel ik stenen. We hadden vroeger thuis een garagepad van grint en de ene keer zocht ik alle rode eruit en een andere keer alle bruine. Dat ging allemaal vanzelf. Stenen komen uit moeder aarde, oeroud zijn ze. Ze ontroeren me altijd en zijn zo ontzettend mooi.’

 

Tosca: ‘In de dertig jaar dat ik met edelstenen werk, zijn wereldwijd bepaalde soorten verdwenen en daar zijn andere voor teruggekomen. Het kan niet anders dan dat de aarde precies weet wat we nodig hebben. Ik kijk naar waar zo’n steen gevonden wordt, welke kleur, structuur en samenstelling hij heeft. Op die manier begrijp ik elke keer weer iets van het waarom.

Neem bijvoorbeeld de charoiet, een paars met zwarte steen die vooral in Siberië gevonden wordt. De kleur paars hoort bij het kruinchakra. Waarom komt hij uitgerekend nu tevoorschijn? Veel mensen zijn zorgelijk aan het worden, gaan mee in de angst die om ons heen gecreëerd wordt en die we zélf creëren. De charoiet helpt uitstekend om niet vast te gaan zitten in dat angstige denken, maar om weer te kunnen stromen. Mensen die de steen dragen merken dat ze kunnen stoppen met malen. Of de larimar, een prachtige lichtblauwe en sterk werkende steen, die maakt dat je inzicht in je verborgen mogelijkheden krijgt. En hij helpt om dat nieuwe te integreren in je leven en je erover te uiten. De stenen leren mij wat er aan de hand is in de wereld en dat kan ik aan anderen doorgeven.’

 

Anders

‘Ik groeide op in het toen nog kleine Pijnacker, dat een dorpskern, een sloot en weilanden had. In die jaren na de oorlog was alles enorm in beweging, het was de tijd van de opbouw. Mijn vader was aannemer en architect en was altijd bezig met bouwen, bouwen, bouwen. Nu heten sommige kinderen hoogbegaafd of hoogsensitief; toen was je gewoon of anders. Lastig of aardig. Ik was rustig, maar wel ánders in de zin van dat ik niet met poppen maar met dieren speelde. School vond ik totaal niet interessant, ik had mijn werk altijd snel klaar. Als ik thuis kwam, fietste ik meteen met mijn hondje achterop naar het weiland. De koeien, het gras, de sloten, de lucht; daar kon ik intens van genieten. Gelukkig had ik ouders die dat allemaal prima vonden en mij gewoon mijn gang lieten gaan.

Mijn liefde voor de natuur is gebleven. Ik loop met mijn honden in het bos, of neem ze mee naar het weiland hierachter, naar de paarden. Dan zit ik op een boomstam naar de vogels te luisteren of ik kijk bij de dassenburcht en naar de reetjes in de tuin.’

 

Hippie

‘Mijn vader overleed toen ik dertien jaar was. Een enorme schok. Tegelijkertijd waren de zestiger jaren roerige tijden en ik werd een extreme hippie, compleet met de demonstraties, de politiecellen, de kraakbeweging, het Maagdenhuis. En alles wat je tot je kon nemen heb ik ervaren. Wat mij erin aantrok was de boodschap van de liefde. Als je allemaal maar aardig voor elkaar was, kwam het weer goed. Dat hoort ook wel bij mij, alleen sloeg ik een beetje door. Ik ging van de middelbare school af en trouwde op mijn zeventiende om vroeg het huis uit te gaan. Ik had alles aan de wilgen gehangen en liep met keramiek langs de deur om geld te verdienen, dat was de sfeer waarin ik vertoefde.’

 

Radio

‘Toen ik een jaar of twintig was, kwam ik een beetje bij zinnen. Na een scheiding op mijn eenentwintigste verhuisde met een nieuwe liefde naar Zeeland, omdat ik heel graag weer gezond wilde worden en daar de natuur voor nodig had. En ik kwam terug bij wie ik altijd geweest ben. De dieren waren gewoon met mij meegegaan, maar toen kwam ook mijn interesse voor de stenen terug. Ik had een poosje op de kunstacademie gezeten, ben gaan schilderen en tekenen en kwam in de toenmalige contraprestatie terecht. Zo kon ik een dunne boterham verdienen, daarnaast magnetiseerde ik. Er kwamen altijd mensen naar me toe, vanwege de kracht in mijn handen. Omdat ik ook van alles voelde bij de stenen - de ene voelde warm, de ander prikte - ben ik ze gaan rubriceren en langzamerhand ging ik ze gebruiken om anderen te kunnen helpen. We woonden in ingestorte boerderijen die mijn vriend opknapte, waarna we weer verder trokken.

Voor hippies was niks mooier dan het boerderijleven. Mijn werk met de stenen groeide uit tot ik in 1981 officieel een praktijk begon in Oldeberkoop, een klein dorp hier verderop. Ik kon in het begin niet eens geloven dat er zoveel mensen naar me toekwamen. Op een keer benaderde radio Veronica me voor een interview in het programma ‘Het zwarte gat’. Daarna was ik zeven jaar lang zondags op de radio om over stenen te vertellen.’

 

Het kristallen paleis

‘Dat wat nu als stroming normaal is, was toen heel nieuw. Ik heb altijd graag gepionierd, vind het fijn om zelf dingen te ontdekken en dat weer door te geven. Daarmee durfde ik ook stappen te zetten die in het oog van de buitenwereld misschien onverstandig waren, maar dat interesseert me helemaal niks. En dat is fijn en soms ook lastig. Daar leer ik van.

Frankrijk trok en trekt mij, omdat het boerenland nog zo authentiek is en ik houd van de Franse manier van leven. In 1991 ben ik zomers cursussen gaan geven in een koetshuis ergens in de Allier en in 1998 kocht ik zelf een boerderijtje omdat ik nog meer in de stilte wilde zijn. Ik ging er regelmatig naar toe om te schrijven of dingen uit te proberen. Na twee jaar dacht ik dat het klaar was in Nederland. Ik droomde van een kristallen paleis, groot, dat was het idee, het moest echt heel groot worden. Ik kocht een prachtig Frans kasteel met een park van 28 hectare om die droom vorm te geven. Intussen had ik veel geld en ik reed in dure auto’s rond. Iedereen keek naar hoe goed ik het wel deed. Naar hoeveel materie ik had en hoe ik kon zwaaien met mijn gouden Visa-kaartje. Ik werd daar eigenlijk steeds kleiner en verdrietiger van.

In 2003 kreeg ik wat financiële problemen en moest ik gaan kiezen. Zou ik dat kasteel openstellen als hotel? Maar dat paste helemaal niet bij me. Het voelde als een test: aan alle kanten werden mijn grenzen beproefd. Ik zie het als een noodzakelijke periode om te beseffen hoever ik bij mezelf aan het wegkomen was. Ik heb gekozen om het kasteel weg te doen en het boerderijtje te behouden. Mijn sportauto ruilde ik in voor een landrover, dat paste beter bij me. Het was een enorme opluchting dat ik die ballast kwijt was en de kracht die ik in me voelde groeide met de dag. Het werd een periode van heen en weer rijden naar Nederland om cursussen te geven en als ik op mijn plekje in Frankrijk was kon ik lekker schrijven en kijken naar de buizerds die boven het huis vlogen. Zo fijn om helemaal in stilte te zijn, te kunnen resetten. Mijn relatie eindigde, ik was alleen met de dieren en ik was weer bij mezelf.’

 

Geven wat je hebt

‘Nou zat ik daar natuurlijk wel fijn onder die eeuwenoude eik, maar het ging toch kriebelen. Ik besefte hoe ontzettend gelukkig ik was en vroeg me af of het niet ook belangrijk is dat je iets geeft van wat je hebt. Deed ik dat nog wel genoeg? Want ik kreeg steeds meer de neiging om de poort op slot te doen en dat leek me niet de bedoeling.

Vijf jaar geleden ben ik dus weer in Nederland gaan wonen en hier heb ik het goed. Het is niet heel groot, maar ik heb land achter voor mijn paarden. Ik leef met mijn dieren en mijn stenen, en de mensen komen weer overal vandaan. Wat zich nog verder aandient, ik zie het wel. Ik sta open voor wat er is en voor wat er komen gaat. Er is een heel stuk rust in mezelf en die kan ik doorgeven aan anderen.

Mensen komen allang niet meer alleen een steen halen. Ik luister en kan ze - als ze dat willen - een steen aanreiken, maar het gaat vooral ook om aandacht geven. Dat is een drang in mij, ik vind het fijn om liefde uit te delen. En ik heb altijd voor mensen gezorgd omdat ik dat graag wilde. Als ik daar in mijn eentje onder die eik in Frankrijk was blijven zitten, was ik me schuldig gaan voelen.’

 

Versteend hout

‘Op dit moment spreken de stenen die sterk met de aarde verbonden zijn, zoals jaspis, pyriet en versteend hout, me erg aan. Ik was altijd van de heldere kristallen en natuurlijk vind ik die nog steeds schitterend. Maar je kunt niets overslaan, dat is een misverstand. Mijn dierenriemteken is Steenbok, ik ben gericht op praktisch, duidelijk en aards en ik houd ontzettend veel van kristallen. Maar juist de aardestenen kunnen veel opleveren in deze tijd. Laten we terugkeren naar wie we werkelijk zijn! Dat is belangrijker dan dat ik vertel hoe hoog we allemaal moeten stijgen om straks door aliens opgehaald te worden. Als je naar de gebeurtenissen in de wereld kijkt, zie je dat alles afgestroopt wordt. Maar wie ben jij?

Wat mij in het edelsteenwereldje stoort, zijn vooral die beweringen dat je beter afgestemd bent op… - weet ik veel wat! - als je kristallen draagt. En doe je dat niet, dan ben je uitgesloten van Geluk.

 

We moeten het met z’n állen doen en ons niet in groepjes afzonderen. Het gaat om de verbinding, oh ik word fanatiek, die kun je alleen aangaan als je weet hoe je in elkaar zit en niet in de war raakt als je niet meer de meest trendy bank kunt kopen. Dat lijkt me erg belangrijk. En goed onthouden: een steen is geen aspirientje. Hij helpt je de juiste trilling te krijgen, in balans te komen, de juiste dingen voor je ontwikkeling te doen. Maar je moet het altijd zelf doen.’

 

Interview en fotografie Tosca:

Simone Thomasse

 

Tosca Tetteroo

Tosca Tetteroo (1950) richtte in 1980 De Krater op om bekendheid te geven aan haar edelsteentherapie. Sinds een paar jaar woont zij in Ter Idzard, een klein dorp in Friesland. Daar kunnen stenen gekocht worden, zo je wilt op advies. Tosca gaf vele cursussen en schreef een aantal boeken, waarbij de laatste jaren de nadruk op bewustwording is komen te liggen.

In 2011 werd haar prachtige naslagwerk ‘Alles over Edelsteentherapie’ opnieuw uitgegeven door Samsara. www.dekrater.nl

 

Onder midden:

Tosca: ‘Ik ben niet iemand voor een specifieke levensbeschouwelijke richting. De dalai lama vind ik inspirerend, maar zo zijn er meer mensen, zoals Eckhart Tolle en Krishnamurti. Voor mij is respect voor dieren erg belangrijk, ik zou niet kunnen leven met iemand die een grote biefstuk op zijn bord wil. Wat mij aanspreekt in de oosterse religies is het respect voor al wat leeft, of het nu een spin is of een mens. En de symboliek die erbij hoort vind ik gewoon mooi, helemaal als het zo eenvoudig is als dit beeldje uit Birma. Maar het is niet zo dat ik helemaal gek zou worden als ik geen boeddhabeeld om me heen zou hebben.’

 

Onder links:

'Versteend hout is zonder franje, gewoon mooi van zichzelf en helpt je om in alle eenvoud je eigen vorm te leven. Het mooist is een boomstam van versteend hout te benutten als meditatiebankje.’

 

Onder rechts: Tosca Tetteroo

____________________________________

Naar het interviewoverzicht