BZO20Itimvandervliet

BewustZijn Online

Tim van der Vliet

Tim van der Vliet schreef een klein en verfrissend boekje over een voor velen groot en ingewikkeld onderwerp: kinderen opvoeden. Toen zijn zoon Yuan 17 jaar geleden geboren werd ging zijn wereld onderste boven. Daarna volgden nog Rio (15), Lila (13) en Liam (3) Tim ontdekte dat zijn kinderen de grootste leraren in dit leven zijn.

 

www.papasnapterhelemaalnietsvan.nl

 

Papa, je snapt er ook helemaal niets van hè!

door Charlot Spoorenberg (2016)

 

Tim van der Vliet schreef een klein en verfrissend boekje over een voor velen groot en ingewikkeld onderwerp: kinderen opvoeden. Toen zijn zoon Yuan 17 jaar geleden geboren werd ging zijn wereld onderste boven. Daarna volgden nog Rio (15), Lila (13) en Liam (3). En hij ontdekte dat zijn kinderen de grootste leraren in dit leven zijn.

 

Echte liefde

Tim: ‘Mijn oudste zoon Yuan is verwekt op de eerste dag dat mijn Japanse echtgenote in Nederland was. We hadden elkaar eerder ontmoet en ze kwam voor drie maanden hierheen; om te kijken hoe ze het leven hier vond. Dat leven liep vanaf dat moment dus helemaal anders. Het eerste moment dat ik Yuan vasthield, heeft mijn wereld totaal op zijn kop gezet. Ik voelde letterlijk de liefde door me heen stromen. Dat hield niet op bij hem, het werd ook makkelijker om van anderen te houden. Ik kan liefde verspreiden, ongeacht wie of wat er op mijn pad komt. Liefde is een energie - dat heb ik geleerd door de geboorte van mijn zoon. Ik kan wel zeggen dat ik er een mooier mens door geworden ben. Maar ondanks dat ik zielsveel van mijn kinderen houdt, zijn ze niet heilig. Ik ken mensen die nooit meer uitgaan sinds ze ouders zijn geworden en alleen nog maar over hun kinderen kunnen praten. Ik heb mijn eigen leven, ga uit en niet alleen voor koffie. Ik vind dat dit een gezond voorbeeld is voor mijn kinderen; een ouder die midden in het leven staat, fouten maakt, dingen onderneemt, zichzelf laat zien.’

 

Eerst wist ik niet wie je was.

Nu weet ik niet meer wat ik zonder je ben.

Uit: ‘Papa, je snapt er ook helemaal niets van hè!’

 

De spiegel

‘Ons huishouden is soms een grote chaos. Er lopen hier drie pubers en een peuter rond. Mijn vrouw werkt veel en ik doe meestal tien dingen tegelijk. Het hebben van een gezin is een metafoor voor de rest van het leven: je kunt het nooit goed genoeg doen. Maar juist het omarmen van die imperfectie maakt het okay. Het accepteren dat ‘niet goed genoeg’ tóch genoeg is. Daardoor leren mijn kinderen heel veel zelf te doen. Zo zou er hier laatst een fotograaf van een dagblad komen om mijn dochter Rio en mij te fotograferen. Ik had haast, moest nog een boodschap doen en geen tijd gehad om op te ruimen. Werd ik gebeld door een hele boze Rio. ‘Het huis ziet er niet uit, papa!’, schold ze. Toen ik thuiskwam, had ze alles opgeruimd en was ze bepaald niet te spreken over het feit dat ik zo’n zooi had achtergelaten. De omgekeerde wereld: zij was mij aan het opvoeden. Ik ben als een gek gaan stofzuigen.’

 

Wat ik leuk vind aan mezelf.... ben jij.

Uit: ‘Papa, je snapt er ook helemaal niets van hè!’

 

Veel te eerlijk

‘Ik heb twee ‘regels’ naar mijn kinderen toe. De eerste is: je hebt je eigen pad. De meeste volwassenen begrijpen niet dat kinderen ook hun verantwoordelijkheid kunnen en willen nemen. Ik probeer mijn kinderen van jongs af aan bij te brengen dat ze hun eigen leven hebben, dat ze zelf keuzes mogen maken en dat ik ze vertrouw. Op die manier leren ze in het nu te leven en verantwoordelijkheid te nemen. Ik laat mijn zoontje van drie vaak de weg wijzen. Dan laat ik hem voorop lopen en geef hem de ruimte. Natuurlijk loop ik achter hem, klaar om hem te helpen of op te vangen. Maar zo hij krijgt het gevoel dat hij de controle heeft en dat ik hem vertrouw. Het grappige is dat hij een eind voor de stoeprand blijft staan en omkijkt. Hij loopt niet zomaar de weg op. De tweede regel is: je kunt met mij over alles praten. Ik heb geen rode knop. Kinderen - en zeker pubers - moeten zich kunnen uiten. Als dat niet bij mij kan, waar dan wel? In plaats van te roepen dat ze iets niet mogen, vraag ik ze zelf na te denken of iets verstandig is of niet. Regels zijn er om overtreden te worden en als je het doet, houd dan je ogen open. Ik probeer mijn kinderen wel te trainen in bewustzijn. Dat ze het doorhebben dat ze lopen te schelden. En niet te vloeken waar kleine Liam bij is, bijvoorbeeld. Ik zie dat ze dit goed oppikken en zichzelf corrigeren als het toch gebeurt. De belangrijkste les die ik van mijn kinderen heb geleerd is dat ze mijn vertrouwen verdienen en nodig hebben. Er zijn geen moeilijk opvoedbare kinderen, wél moeilijk opvoedbare ouders. Als je kinderen vertrouwt en de ruimte geeft om zelf keuzes te maken, verantwoordelijkheid te nemen, zich te uiten én laat merken dat je ook van hen leert, worden het heus wel leuke, ontspannen, weldenkende mensen.’

 

Al die boosheid

je zegt dat je me haat

ik vind dat niet leuk

maar ik neem het

als een boer met kiespijn.

AUW

Uit: ‘Papa, je snapt er ook helemaal niets van hè!’

 

Innerlijke rust

‘Ik geloof er niet in dat je kinderen moet vertellen hoe de wereld in elkaar zit. Zeker niet in de pubertijd. Als je ze leert zelf na te denken, komen er de prachtigste dingen uit. Een poos geleden had ik een diep gesprek met mijn dochter Lila over de dood. Toen zei ze ineens: ‘Weet je papa, we leven alleen maar omdat we doodgaan.’ Ik viel op mijn knieën en riep dat ze mijn goeroe is. Het is geweldig wat we van onze kinderen kunnen leren. Ik was elf toen mijn vader overleed. Mijn moeder heeft ons overladen met liefde en vertrouwen. Ze zei: ‘Wat je ook doet in je leven, ik sta altijd achter je.’ Dat heb ik echt gehoord. Veel van wat ik van haar geleerd heb, pas ik toe in de opvoeding van mijn eigen kinderen. Al zijn er ook dingen die ik totaal anders doe. Zo maakte mijn moeder tot mijn vijftiende mijn ontbijt klaar. Ik heb mijn kinderen geleerd dat zelf te doen en word ik ’s ochtends vaak wakker doordat de deur dichtslaat. Hebben ze zelf hun boterhammen gesmeerd en gaan op weg naar school, héérlijk.’

 

Yogales

‘Mensen vragen me weleens hoe ik het doe: vader zijn, boeken schrijven, bloggen, vloggen, lezingen en workshops geven, reizen, enzovoort. Dit kan doordat ik hulp durf te vragen aan andere mensen en ook aan mijn kinderen. Dan passen mijn pubers op Liam en kan ik even opladen bij een yogales. Die tijd voor mezelf heb ik echt nodig. Ik zie ouders die helemaal in de stress zitten omdat ze de illusie hebben er altijd voor hun kinderen te moeten zijn. Dat is niet zo. Een kind zit er heus niet op te wachten dat het huis altijd brandschoon is en papa of mama na school klaarzit met een kopje thee. Natuurlijk moeten ze weten dat je er bent, maar ik denk dat het erom gaat dat je laat zien hoe je lééft. Dus er juist wél op uit gaat, werkt, lezingen geeft of reisjes maakt. Kinderen vinden het cool als ze af en toe voor zichzelf moeten zorgen of dingen zelf op moeten lossen. Ze kunnen dat ook. Als ze die verantwoordelijkheid leren te nemen, vliegen ze straks veel gemakkelijker de wijde wereld in.’

 

‘Ik heb een hechte band met mijn kinderen. Allemaal zijn ze op hun eigen manier bijzonder. Hen mogen opvoeden is het mooiste dat er is. Ik heb nooit een opvoedboek ingekeken en raad iedereen aan om mijn boekje niet voor zoete koek te nemen. Uiteindelijk is opvoeden doen, proberen, falen en vooral accepteren dat je er eigenlijk helemaal niets van snapt.’

 

Ik ben bereid om als een kind te zijn

dat niet alles begrijpt.

Uit: ‘Papa, je snapt er ook helemaal niets van hè!’

 

juli 2016 Charlot Spoorenberg

____________________________________

Naar het interviewoverzicht